محیط دسکتاپ در لینوکس نقش مهمی در ظاهر سیستم‌عامل، سرعت اجرای برنامه‌ها و نحوه کار با پنجره‌ها و تنظیمات دارد. برخلاف ویندوز که تجربه دسکتاپ آن ساختار نسبتاً یکپارچه‌ای دارد، در لینوکس می‌توانید محیطی انتخاب کنید که از نظر ظاهر و امکانات شبیه ویندوز یا macOS باشد یا طراحی متفاوتی داشته باشد.

انتخاب به سخت‌افزار و نیاز شما بستگی دارد. اگر کامپیوتر قدیمی با رم محدود دارید، محیط‌های سبک مانند LXQt و Xfce انتخاب‌های مناسبی هستند. اگر ظاهر آشنا و امکانات کاربردی می‌خواهید، Cinnamon گزینه جذابی است و اگر شخصی‌سازی گسترده برایتان اهمیت دارد، KDE Plasma امکانات بیشتری ارائه می‌دهد.

اگر از ویندوز خسته شده‌اید و به فکر مهاجرت به لینوکس هستید، احتمالاً بین تعریف‌هایی که از این سیستم‌عامل می‌شنوید و مشکلاتی که کاربران درباره آن مطرح می‌کنند، مردد مانده‌اید. تجربه استفاده از هر دو سیستم‌عامل طی سال‌های طولانی نشان می‌دهد که مهاجرت به لینوکس نه آن‌قدر ترسناک است که بعضی‌ها می‌گویند و نه آن‌قدر بی‌دردسر که گاهی در تبلیغات به نظر می‌رسد.

در واقع، به‌نظر می‌رسد هر کاربر علاقه‌مند به فناوری و شخصی‌سازی حداقل یک بار باید لینوکس را امتحان کند. آزادی عمل، تنوع توزیع‌ها و امکان تغییر بخش‌های مختلف سیستم‌عامل از جذاب‌ترین ویژگی‌های آن هستند. با این حال، هیجان اولیه درباره لینوکس گاهی موانعی را پنهان می‌کند که می‌توانند تجربه کاربران تازه‌وارد را خراب کنند؛ تا جایی که بعضی افراد پس از یک تجربه ناموفق دیگر سراغ لینوکس نمی‌روند.

هدف این مطلب اینتوتک ترساندن شما نیست؛ بلکه می‌خواهد تصویری واقع‌بینانه از مهاجرت از ویندوز به لینوکس ارائه کند تا پیش از انجام این تغییر، بدانید دقیقاً چه چیزی در انتظارتان است.