برای بسیاری از کاربران ویندوز، مهاجرت به لینوکس بیشتر از آنکه به نصب یک سیستم‌عامل جدید مربوط باشد، به کنار آمدن با یک محیط کاری متفاوت مربوط می‌شود. جست‌وجوی نه‌چندان قابل‌اعتماد، پنهان شدن بعضی گزینه‌های کاربردی منوی راست‌کلیک پشت یک کلیک اضافی و تغییرات مداوم رابط کاربری از جمله مواردی هستند که می‌توانند کاربران را به فکر جایگزین کردن ویندوز بیندازند. قابلیت‌هایی مانند Delivery Optimization نیز می‌توانند از اتصال اینترنت سیستم برای کمک به توزیع به‌روزرسانی‌ها میان رایانه‌های دیگر استفاده کنند.

با این حال، بزرگ‌ترین مانع برای مهاجرت معمولاً ترس از یادگیری دوباره کارهای روزمره است. تصور اینکه باید روش انجام کارهای ساده را از ابتدا یاد گرفت، برنامه‌های آشنا را جایگزین کرد و برای انجام بسیاری از کارها سراغ ترمینال رفت، هنوز برای بعضی کاربران بازدارنده است. توزیع‌های مدرن لینوکس این فاصله را بسیار کمتر کرده‌اند. با انتخاب توزیع مناسب، محیط دسکتاپ می‌تواند بسیار شبیه تجربه‌ای باشد که کاربر از ویندوز انتظار دارد.

سه توزیع معرفی‌شده در این مقاله منوی برنامه‌ها، نوار وظیفه، سینی سیستم، فایل‌منیجر و بخش تنظیمات آشنا را در اختیار کاربر قرار می‌دهند. تفاوت اصلی در میزان شباهت به ویندوز، سادگی استفاده و مقدار کنترلی است که روی محیط دسکتاپ در اختیار کاربر قرار می‌گیرد.

اگر از ویندوز خسته شده‌اید و به فکر مهاجرت به لینوکس هستید، احتمالاً بین تعریف‌هایی که از این سیستم‌عامل می‌شنوید و مشکلاتی که کاربران درباره آن مطرح می‌کنند، مردد مانده‌اید. تجربه استفاده از هر دو سیستم‌عامل طی سال‌های طولانی نشان می‌دهد که مهاجرت به لینوکس نه آن‌قدر ترسناک است که بعضی‌ها می‌گویند و نه آن‌قدر بی‌دردسر که گاهی در تبلیغات به نظر می‌رسد.

در واقع، به‌نظر می‌رسد هر کاربر علاقه‌مند به فناوری و شخصی‌سازی حداقل یک بار باید لینوکس را امتحان کند. آزادی عمل، تنوع توزیع‌ها و امکان تغییر بخش‌های مختلف سیستم‌عامل از جذاب‌ترین ویژگی‌های آن هستند. با این حال، هیجان اولیه درباره لینوکس گاهی موانعی را پنهان می‌کند که می‌توانند تجربه کاربران تازه‌وارد را خراب کنند؛ تا جایی که بعضی افراد پس از یک تجربه ناموفق دیگر سراغ لینوکس نمی‌روند.

هدف این مطلب اینتوتک ترساندن شما نیست؛ بلکه می‌خواهد تصویری واقع‌بینانه از مهاجرت از ویندوز به لینوکس ارائه کند تا پیش از انجام این تغییر، بدانید دقیقاً چه چیزی در انتظارتان است.

اطمینان از اینکه گوشی و کامپیوترم با یکدیگر همگام هستند، یکی از اولین کارهایی است که هر روز صبح انجام می‌دهم. نمی‌خواهم بعداً با این سؤال مواجه شوم که آیا پیام مهمی را از دست داده‌ام یا خیر. در ویندوز 11 معمولاً برای این کار به Phone Link متکی هستم، هرچند در نهایت باز هم مجبور می‌شوم واتساپ مخصوص ویندوز را باز کنم یا راه دیگری برای انتقال فایل میان دستگاه‌ها پیدا کنم.

بنابراین، زمانی که استفاده از Zorin OS را شروع کردم، می‌خواستم ببینم آیا Zorin Connect می‌تواند از عهده این کارهای کوچک و روزمره برآید، بدون اینکه دردسر جدیدی درست کند. از آنجا که Zorin Connect بر پایه KDE Connect ساخته شده است، از قبل با برخی از قابلیت‌هایی که KDE Connect در لینوکس ارائه می‌دهد آشنا بودم. اما مطالعه درباره قابلیت‌ها یک موضوع است و استفاده واقعی از آن‌ها موضوعی کاملاً متفاوت. پس از امتحان کردن Zorin Connect، سه قابلیت باعث شدند این ابزار بسیار کاربردی‌تر از چیزی باشد که انتظار داشتم. با اینتوتک همراه باشید تا ابتدا Zorin Connect را معرفی کنیم و آن را با ابزار Phone Link ویندوز ۱۱ مقایسه کنیم و سپس تجربه‌ای از استفاده‌ی عملی از Zorin Connect را مرور کنیم.

قابلیتی به اسم Storage Spaces در ویندوز برای ترکیب کردن فضای چند هارددیسک یا SSD در یک فضای ذخیره‌سازی جدید و مجازی است. لینوکس هم قابلیت مشابهی دارد که نام آن mergerfs است. اما تفاوت‌هایی نیز وجود دارد.

سال‌ها استفاده از ویندوز باعث شده فکر کنیم محدودیت مربوط به قابلیت Storage Spaces در ویندوز، در لینوکس هم وجود دارد. معمولاً برای استفاده از این قابلیت باید ابتدا از تمام اطلاعات موجود روی درایوهای موردنظر نسخه پشتیبان تهیه کرد، درایوها را پاک کرد، یک Storage Pool جدید ساخت و سپس فایل‌ها را دوباره به درایوها برگرداند.

اما هنگام استفاده از mergerfs در لینوکس، مشخص شد که می‌توان درایوهای موجود را بدون دست‌زدن به فایل‌های فعلی آن‌ها به یک مجموعه اضافه کرد. در این روش خبری از فرمت کردن، انتقال اطلاعات یا شروع دوباره نیست. همین موضوع باعث شده mergerfs به روش اصلی برای ترکیب چند درایو تبدیل شود. با اینتوتک همراه باشید تا مقایسه‌ی دقیق‌تری بین قابلیت mergerfs لینوکس و Storage Spaces ویندوز داشته باشیم.

برای اتصال SSH به سرورهای Homelab خودم، به روشی تمیزتر نیاز داشتم؛ روشی که هیچ‌کدام از سرویس‌های داخلی را مستقیماً در معرض اینترنت قرار ندهد. راه‌حل، استفاده از یک سرور کوچک Linux SSH Jump بود. این سرور می‌توانست در لبه شبکه قرار بگیرد و تنها یک نقطه ورود کنترل‌شده در اختیارم بگذارد، درحالی‌که سایر سرویس‌ها پشت فایروال شبکه پنهان می‌ماندند.

تنها مشکل این بود که اصلاً دوست ندارم سرورهای قابل‌دسترسی از اینترنت را با پورت‌های آسیب‌پذیر مستقر کنم؛ چون این کار تقریباً مثل این است که یک تابلوی بزرگ «هدف مناسب برای حمله» روی آدرس IP خانه‌تان نصب کنید.

کمتر از نیم‌ساعت بعد از اینکه سرور را آنلاین کردم، لاگ‌ها از تلاش‌های ورود از IPهای تصادفی پر شده بودند. ماجرا فقط یکی دو تلاش کنجکاوانه نبود؛ صدها تلاش به سروری انجام شده بود که حتی یک ساعت هم از راه‌اندازی آن نمی‌گذشت.

بنابراین، سه تغییر نسبتاً ساده انجام دادم که حجم زیادی از این سر و صدا را متوقف کردند و یک هدف SSH که با رمز عبور قابل‌دسترسی بود را به سیستمی بسیار امن‌تر تبدیل کردند. در ادامه با دستورات و تنظیماتی که برای مقابله با ربات‌ها در فضای اینترنت و سرور کاربرد دارد، آشنا می‌شویم.

اگر قصد دارید به لینوکس مهاجرت کنید، احتمالاً در حال مقایسه توزیع‌هایی مانند اوبونتو، فدورا یا مینت هستید و این سوال برایتان پیش آمده که کدام یک انتخاب بهتری است. اما با توجه به بیش از یک دهه تجربه در استفاده از لینوکس و پیشنهاد آن به دیگران، معتقدم این سوال درستی نیست. بهتر است ابتدا محیط های دستاپ گنوم و کی دی پلاسما را با هم مقایسه کنید، ببینید کدام یک با شیوه کاری شما سازگارتر است و سپس هر توزیعی را که بر پایه همان محیط دستاپ ساخته شده انتخاب کنید. با این روش، انتخاب شما عملاً به دو گزینه محدود می‌شود.