محیط دسکتاپ در لینوکس نقش مهمی در ظاهر سیستم‌عامل، سرعت اجرای برنامه‌ها و نحوه کار با پنجره‌ها و تنظیمات دارد. برخلاف ویندوز که تجربه دسکتاپ آن ساختار نسبتاً یکپارچه‌ای دارد، در لینوکس می‌توانید محیطی انتخاب کنید که از نظر ظاهر و امکانات شبیه ویندوز یا macOS باشد یا طراحی متفاوتی داشته باشد.

انتخاب به سخت‌افزار و نیاز شما بستگی دارد. اگر کامپیوتر قدیمی با رم محدود دارید، محیط‌های سبک مانند LXQt و Xfce انتخاب‌های مناسبی هستند. اگر ظاهر آشنا و امکانات کاربردی می‌خواهید، Cinnamon گزینه جذابی است و اگر شخصی‌سازی گسترده برایتان اهمیت دارد، KDE Plasma امکانات بیشتری ارائه می‌دهد.

اگر قرار باشد اولین کامپیوتر یک کودک به جای ویندوز با لینوکس اجرا شود، انتخاب توزیع مناسب می‌تواند به یک تجربه آموزشی جذاب تبدیل شود. بسیاری از پیشنهادها برای کودکان فقط روی ساده بودن رابط کاربری تمرکز می‌کنند، اما لزوماً ساده‌ترین محیط بهترین گزینه برای یادگیری نیست.

کودکی که برای نخستین بار با کامپیوتر کار می‌کند، هنوز تصور مشخصی از اینکه چه چیزی ساده یا پیچیده است ندارد. بیشتر مفاهیم و روش‌های کار با کامپیوتر برای او تازه هستند. بنابراین می‌توان به جای محدود کردن کودک به یک محیط ساده، او را با شیوه‌های مختلف کار با سیستم‌عامل آشنا کرد تا در کنار استفاده روزمره، مهارت حل مسئله و سازگاری با فناوری را نیز یاد بگیرد.

برای بسیاری از کاربران ویندوز، مهاجرت به لینوکس بیشتر از آنکه به نصب یک سیستم‌عامل جدید مربوط باشد، به کنار آمدن با یک محیط کاری متفاوت مربوط می‌شود. جست‌وجوی نه‌چندان قابل‌اعتماد، پنهان شدن بعضی گزینه‌های کاربردی منوی راست‌کلیک پشت یک کلیک اضافی و تغییرات مداوم رابط کاربری از جمله مواردی هستند که می‌توانند کاربران را به فکر جایگزین کردن ویندوز بیندازند. قابلیت‌هایی مانند Delivery Optimization نیز می‌توانند از اتصال اینترنت سیستم برای کمک به توزیع به‌روزرسانی‌ها میان رایانه‌های دیگر استفاده کنند.

با این حال، بزرگ‌ترین مانع برای مهاجرت معمولاً ترس از یادگیری دوباره کارهای روزمره است. تصور اینکه باید روش انجام کارهای ساده را از ابتدا یاد گرفت، برنامه‌های آشنا را جایگزین کرد و برای انجام بسیاری از کارها سراغ ترمینال رفت، هنوز برای بعضی کاربران بازدارنده است. توزیع‌های مدرن لینوکس این فاصله را بسیار کمتر کرده‌اند. با انتخاب توزیع مناسب، محیط دسکتاپ می‌تواند بسیار شبیه تجربه‌ای باشد که کاربر از ویندوز انتظار دارد.

سه توزیع معرفی‌شده در این مقاله منوی برنامه‌ها، نوار وظیفه، سینی سیستم، فایل‌منیجر و بخش تنظیمات آشنا را در اختیار کاربر قرار می‌دهند. تفاوت اصلی در میزان شباهت به ویندوز، سادگی استفاده و مقدار کنترلی است که روی محیط دسکتاپ در اختیار کاربر قرار می‌گیرد.

اگر از ویندوز خسته شده‌اید و به فکر مهاجرت به لینوکس هستید، احتمالاً بین تعریف‌هایی که از این سیستم‌عامل می‌شنوید و مشکلاتی که کاربران درباره آن مطرح می‌کنند، مردد مانده‌اید. تجربه استفاده از هر دو سیستم‌عامل طی سال‌های طولانی نشان می‌دهد که مهاجرت به لینوکس نه آن‌قدر ترسناک است که بعضی‌ها می‌گویند و نه آن‌قدر بی‌دردسر که گاهی در تبلیغات به نظر می‌رسد.

در واقع، به‌نظر می‌رسد هر کاربر علاقه‌مند به فناوری و شخصی‌سازی حداقل یک بار باید لینوکس را امتحان کند. آزادی عمل، تنوع توزیع‌ها و امکان تغییر بخش‌های مختلف سیستم‌عامل از جذاب‌ترین ویژگی‌های آن هستند. با این حال، هیجان اولیه درباره لینوکس گاهی موانعی را پنهان می‌کند که می‌توانند تجربه کاربران تازه‌وارد را خراب کنند؛ تا جایی که بعضی افراد پس از یک تجربه ناموفق دیگر سراغ لینوکس نمی‌روند.

هدف این مطلب اینتوتک ترساندن شما نیست؛ بلکه می‌خواهد تصویری واقع‌بینانه از مهاجرت از ویندوز به لینوکس ارائه کند تا پیش از انجام این تغییر، بدانید دقیقاً چه چیزی در انتظارتان است.