محیط دسکتاپ در لینوکس نقش مهمی در ظاهر سیستم‌عامل، سرعت اجرای برنامه‌ها و نحوه کار با پنجره‌ها و تنظیمات دارد. برخلاف ویندوز که تجربه دسکتاپ آن ساختار نسبتاً یکپارچه‌ای دارد، در لینوکس می‌توانید محیطی انتخاب کنید که از نظر ظاهر و امکانات شبیه ویندوز یا macOS باشد یا طراحی متفاوتی داشته باشد.

انتخاب به سخت‌افزار و نیاز شما بستگی دارد. اگر کامپیوتر قدیمی با رم محدود دارید، محیط‌های سبک مانند LXQt و Xfce انتخاب‌های مناسبی هستند. اگر ظاهر آشنا و امکانات کاربردی می‌خواهید، Cinnamon گزینه جذابی است و اگر شخصی‌سازی گسترده برایتان اهمیت دارد، KDE Plasma امکانات بیشتری ارائه می‌دهد.

لینوکس مینت یکی از بهترین توزیع‌های لینوکس برای کاربران عادی است و به پایداری و سادگی شهرت دارد. اما همین رویکرد محافظه‌کارانه باعث می‌شود بعضی قابلیت‌های جدید اوبونتو دیرتر به مینت برسند یا اصلاً در آن وجود نداشته باشند. اگر از کاربران قدیمی Linux Mint هستید، این ۶ ویژگی Ubuntu می‌تواند دلیل خوبی برای بررسی دوباره آن باشد.

اگر قرار باشد اولین کامپیوتر یک کودک به جای ویندوز با لینوکس اجرا شود، انتخاب توزیع مناسب می‌تواند به یک تجربه آموزشی جذاب تبدیل شود. بسیاری از پیشنهادها برای کودکان فقط روی ساده بودن رابط کاربری تمرکز می‌کنند، اما لزوماً ساده‌ترین محیط بهترین گزینه برای یادگیری نیست.

کودکی که برای نخستین بار با کامپیوتر کار می‌کند، هنوز تصور مشخصی از اینکه چه چیزی ساده یا پیچیده است ندارد. بیشتر مفاهیم و روش‌های کار با کامپیوتر برای او تازه هستند. بنابراین می‌توان به جای محدود کردن کودک به یک محیط ساده، او را با شیوه‌های مختلف کار با سیستم‌عامل آشنا کرد تا در کنار استفاده روزمره، مهارت حل مسئله و سازگاری با فناوری را نیز یاد بگیرد.

اگر قصد دارید به لینوکس مهاجرت کنید، احتمالاً در حال مقایسه توزیع‌هایی مانند اوبونتو، فدورا یا مینت هستید و این سوال برایتان پیش آمده که کدام یک انتخاب بهتری است. اما با توجه به بیش از یک دهه تجربه در استفاده از لینوکس و پیشنهاد آن به دیگران، معتقدم این سوال درستی نیست. بهتر است ابتدا محیط های دستاپ گنوم و کی دی پلاسما را با هم مقایسه کنید، ببینید کدام یک با شیوه کاری شما سازگارتر است و سپس هر توزیعی را که بر پایه همان محیط دستاپ ساخته شده انتخاب کنید. با این روش، انتخاب شما عملاً به دو گزینه محدود می‌شود.