در سال‌های اخیر بسیاری از گوشی‌های رده‌بالا بدون درگاه microSD عرضه شده‌اند و خریداران هنگام انتخاب حافظه داخلی معمولاً فقط چند ظرفیت مشخص در اختیار دارند. در چنین شرایطی اگر فضای گوشی برای عکس‌ها و ویدیوهای حجیم پر شود، گزینه‌هایی مانند انتقال فایل به رایانه، استفاده از فضای ابری یا اتصال حافظه خارجی مطرح می‌شوند.

این تغییر فقط به یک دلیل اتفاق نیفتاده است. افزایش سرعت حافظه داخلی، طراحی فشرده‌تر گوشی‌ها، مقاومت در برابر آب و گردوغبار و تغییر الگوی استفاده از گوشی همگی در حذف کارت حافظه نقش داشته‌اند. در کنار این عوامل، فروش مدل‌های دارای حافظه داخلی بیشتر نیز می‌تواند برای سازندگان جذابیت تجاری داشته باشد؛ اما نمی‌توان بدون شواهد مشخص ادعا کرد که هدف اصلی تمام شرکت‌ها از حذف microSD افزایش درآمد اشتراکی فضای ابری بوده است.

اگر همیشه یک فلش مموری برای جابه‌جایی فایل همراه دارید، ممکن است خود گوشی اندرویدی بتواند بخشی از همین کار را انجام دهد. حافظه داخلی گوشی برای نگهداری فایل‌ها در دسترس است و با اتصال گوشی به کامپیوتر از طریق USB می‌توان فایل‌ها را بین دو دستگاه جابه‌جا کرد.

مزیت دیگر گوشی این است که در دستگاه‌های اندرویدی جدید، اطلاعات ذخیره‌شده روی حافظه داخلی به صورت پیش‌فرض با سازوکارهای رمزنگاری محافظت می‌شوند. دستگاه‌های جدیدی که با اندروید ۱۰ یا نسخه‌های جدیدتر عرضه شده‌اند، از رمزنگاری مبتنی بر فایل استفاده می‌کنند.

پورت USB-C از نظر ظاهری تقریباً همیشه یکسان است اما قابلیت‌های آن می‌تواند تفاوت زیادی داشته باشد. یک پورت ممکن است فقط برای انتقال داده با سرعت USB 2.0 ساخته شده باشد و پورت دیگری بتواند هم‌زمان داده را با سرعت بالا منتقل کند و تصویر را به مانیتور بفرستد و لپ‌تاپ را نیز شارژ کند. به همین دلیل علامت‌های کوچک کنار پورت اهمیت زیادی دارند.

البته نباید فقط به شکل USB-C یا حتی رنگ پورت اعتماد کرد. USB-IF برای نسل‌های مختلف USB نام‌گذاری و لوگوهای مشخصی تعریف کرده است اما سازندگان دستگاه‌ها همیشه همه اطلاعات را روی بدنه چاپ نمی‌کنند. به همین دلیل برای تشخیص دقیق قابلیت‌های یک پورت در بسیاری از مواقع باید مشخصات فنی دستگاه را نیز بررسی کرد.

پورت‌های USB یکی از کاربردی‌ترین بخش‌های هر کامپیوتر هستند و برای اتصال طیف گسترده‌ای از تجهیزات از کیبورد و موس گرفته تا حافظه‌های جانبی و گوشی‌های هوشمند استفاده می‌شوند. همین انعطاف‌پذیری گاهی باعث می‌شود تصور کنیم هر وسیله‌ای که فیش USB داشته باشد، بدون هیچ نگرانی قابل اتصال به کامپیوتر است.

اما چنین تصوری کاملاً درست نیست. پورت USB علاوه بر انتقال داده، برق نیز در اختیار دستگاه متصل قرار می‌دهد و به همین دلیل یک وسیله معیوب، کابل نامناسب یا سخت افزار ناشناخته می‌تواند مشکل‌ساز شود. استاندارد USB نیز برای مقابله با شرایطی مانند جریان بیش از حد، سازوکارهای محافظتی در نظر گرفته است، اما این حفاظت به معنای مصون ماندن کامل کامپیوتر در برابر هر وسیله خطرناکی نیست.

در ادامه‌ی این مقاله از اینتوتک، ۷ موردی را بررسی می‌کنیم که بهتر است هرگز به پورت USB کامپیوتر اصلی خود وصل نکنید.