مشخصات و مدل‌های مختلف پردازنده‌های سری 6000 اینتل برای لپ‌تاپ‌های گیمینگ و ایستگاه‌های پردازشی یا خانواده‌ی Skylake-H را در ادامه بررسی می‌کنیم. پردازنده‌های سری 6000 اینتل در چند گروه مختلف و برای محصولات مختلف معرفی شده‌اند. Skylake-Y و Skylake-U برای تبلت‌ها و اولترابوک‌هاست و سری H که پسوند HQ یا HK یا H دارند، در لپ‌تاپ‌های بسیار سریع به کار می‌روند.

تبلیغات ۷۲۰ در ۹۰

انواع پردازنده‌های اسکای‌لیک اینتل

انواع پردازنده‌های اسکای‌لیک اینتل

و توضیحاتی کلی در مورد جدول فوق: اینتل پردازنده‌ها را با مشخص کردن تعداد هسته، تعداد واحدهای پردازشی بخش گرافیک و وجود کش سطح چهارم یا به اصطلاح حافظه‌ی رم مجتمع (یا eDRAM) تفکیک می‌کند.

در جدول فوق منظور از Die یا قالب تراشه این است که چند هسته‌ی پردازنده‌ی اصلی و چند هسته‌ی پردازنده‌ی گرافیکی در تراشه وجود دارد. عبارت e هم به وجود کش اضافی اشاره می‌کند. به عنوان مثال اینتل در گروه U یا کم‌مصرف مدلی با 2 هسته‌ی پردازنده‌ی اصلی و 3 واحد بزرگ بخش گرافیک به همراه eDRAM دارد. دقت کنید که در هسول‌های کم‌مصرف eDRAM نداشتیم و خوشبختانه در اسکای‌لیک‌های 15 و 28 واتی گروه U ، کش 64 مگابایتی اضافه شده است که قطعاً در اولترابوک‌های جدید، مفید فایده واقع می‌شود. البته بیشتر مدل‌ها بدون eDRAM و با گرافیک GT2 هستند که قدرت پردازشی بالایی ندارد.

متأسفانه سرعت کش سطح چهارم مشخص نشده است و شاید اینتل از سرعت 1600 مگاهرتزی یا سرعتی بالاتر یا پایین‌تر استفاده کرده باشد.

گرافیک GT4 رقیب بهتری برای پردازنده‌های گرافیکی قدرتمند AMD.

و توضیح دیگر اینکه 3 واحد بزرگ پردازش گرافیک شامل 48 واحد محاسباتی یا EU است. اینتل نام این کانفیگ را GT3 می‌گذارد. گرافیک GT2 هم شامل 24 واحد محاسباتی است. گونه‌ی جدیدی که در پردازنده‌های اینتلی می‌‎بینیم، GT4 است که 72 واحد محاسباتی دارد و در کنار آن 128 مگابایت رم مجتمع قرار می‌گیرد تا عملکرد فوق‌العاده خوبی داشته باشد. شاید از این پس اینتل در دنیای لپ‌تاپ و اولترابوک، فاصله‌ی زیادی با AMD نداشته باشد، البته زمانی که از بازی و پردازنده‌ی گرافیکی صحبت می‌کنیم.

بهترین کانفیگ بخش گرافیک در هسول‌ها، GT3e بود که تنها 40 واحد محاسباتی داشته و در برودول هم اینتل از 48 واحد محاسباتی فراتر نرفت. بنابراین اسکای‌لیک از نظر گرافیک، حداکثر 50 درصد بهتر از هسول و برودول است.

در مدل‌های رده پایین یعنی Pentium و Celeron گرافیک GT1 با 12 واحد محاسباتی انجام وظیفه می‌کند و بدیهی است که این پردازنده‌ها در دنیای گیمرها طرفدار ندارند.

مشخصات پردازنده‌های قدرتمند Skylake-H برای لپ‌تاپ‌های رده اول و محصولات گیمینگ

در سری H توان مصرفی معمولاً 45 وات است و تنها مدل Core i3-6100H است که توان طراحی حرارتی 35 واتی دارد و چیزی به اسم توربو بوست در آن معنا ندارد. مشخصات را مرور کنید:

مشخصات پردازنده‌های سری 6000 اینتل برای لپ‌تاپ‌های رده اول و گیمینگ، سری Skylake-H

مشخصات پردازنده‌های سری 6000 اینتل برای لپ‌تاپ‌های رده اول و گیمینگ، سری Skylake-H

سرعت متوسط و سرعت حداکثری Skylake-H نزدیک به گونه‌های دستاپی است.

همان‌طور که در جدول فوق مشخص شده، تمامی مدل‌ها 4 هسته‌ای هستند، البته به جز مدل یاد شده که 35 واتی است. در i7ها مثل مدل‌های دستاپی تکنولوژی هایپرتردینگ اینتل فعال است و در کنار 4 هسته‌ی حقیقی، 4 هسته‌ی مجازی یا در واقع منطقی خواهیم داشت ولیکن در i5ها این تکنولوژی فعال نیست. سرعت کلاک تمام مدل‌ها در حالت پایه بیش از 2.3 گیگاهرتز است و با توربو بوست هم حداقل سرعت کلاک هسته حین کاربری یک‌هسته‌ای، 3.2 گیگاهرتز است. هر دو سرعت یاد شده نشان می‌دهند که سری Skylake-H برای پردازش سریع و البته موبایل طراحی شده است.

عملکرد Core i5-6300HQ و Core i5-6440HQ که از نظر قیمتی هم وضعیت خوبی دارند، با توجه به سرعت ذکر شده، بسیار عالی است و شاید 60 درصد بهتر از گزینه‌های مشابه از خانواده‌ی هسول است. در اسکای‌لیک‌ها سری H حتی مدلی با ضریب کلاک پایه‌ی آنلاک هم به چشم می‌خورد، Core i7-6820HK می‌تواند در لپ‌تاپ‌ها به صورت اورکلاک شده فعالیت کند و اگر طراحی سیستم خنک‌کاری عالی باشد، احتمالاً عملکرد در حد پردازنده‌های رده اول دستاپی خواهد بود.

قیمتی در حد پلتفرم‌های اکستریم اینتل در سری H.

مدل رده اول Core i7-6920HQ از نظر قیمت بیشتر شبیه هسول اکستریم است! 568 دلار آن هم برای خرید در تیراژ 1000 تایی! در حقیقت اینتل در سال‌های اخیر مدل لپ‌تاپی با چنین هزینه‌ی گزافی کمتر معرفی کرده است. سایر مدل‌های i7 هم قیمت فراتر از 360 دلار دارند و گران‌تر از مدل رده‌اول دستاپی اسکای‌لیک یعنی Core i7-6700K هستند. سرعت بهترین مدل بین 2.9 تا 3.8 گیگاهرتز در نوسان است و مقدار کش هم مثل رده‌اول‌های دستاپی 8 مگابایت است. با این تفاسیر کاربرد این مدل در لپ‌تاپ‌های گیمینگ بسیار گران‌قیمت منطقی به نظر می‌رسد و در مدل‌های مقرون به صرفه، جایی ندارد.

قدرت پردازشی بخش گرافیک مثل برخی مدل‌های سری U عالی نیست و در تمام مدل‌های از HD 530 استفاده شده است. در حقیقت اینتل پردازنده‌های سری H را برای لپ‌تاپ‌هایی طراحی کرده که قدرت پردازشی بسیار بالایی دارند و معمولاً پردازنده‌ی گرافیکی مجزا (اصطلاحاً کارت گرافیک جداگانه) نیز در نظر گرفته شده است چرا که قدرت پردازشی Iris Graphics 550 اینتل هم آنچنان که باید و شاید، بالا نیست.

سوکت پردازنده‌های سری H هم مثل سری U است، BGA سوکتی که در حقیقت سوکت نیست بلکه اتصال دائمی پردازنده به مادربورد از طریق لحیم کردن آن است. البته می‌توان لپ‌تاپ‌هایی با پردازنده‌ی لحیم شده را ارتقا داده ولیکن این کار به تجربه و تخصص نیاز دارد و به سادگی جا زدن یک پردازنده‌ی دستاپی با سوکت LGA نیست.