رم های جدید DDR4 با هسول اکستریم و مادربوردهای X99 وارد بازار می شوند اما سوال این است که چه زمانی مادربوردها و پردازنده های معمولی از DDR4 استفاده خواهند کرد؟

تبلیغات ۷۲۰ در ۹۰

برگی از تاریخ، DDR2 چطور به DDR3 تبدیل شد

مهاجرت از رم‌های DDR به DDR2 تقریباً سریع اتفاق افتاد اما وقتی به رم‌های جدید DDR3 رسیدیم، مدت‌ها طول کشید تا بالاخره تمام مادربوردها و پلتفرم‌های مختلف از آن پشتیبانی کردند.

کمی تاریخ بخوانیم! DDR3 با مادربوردهای سری اکستریم و یک چیپ‌ست دیگر به نام P35 شروع شد. X58 و P35 تقریباً در یک برهه زمانی معرفی شده بودند. در آن زمان کنترلر حافظه‌ی رم بخشی از چیپ‌ست مادربورد بود، حداقل در مورد اینتل اینگونه بود. شاید چیپ‌ست P35 را با مادربوردهایی که هم اسلات رم DDR2 و هم اسلات رم DDR3 داشتند به خاطر داشته باشید. در حقیقت این چیپ‌ست برای تطبیق بهتر با نیاز بازار و مشتری از هر دو تکنولوژی رم پشتیبانی می‌کرد. حتی محصولات رده اولی که با چیپ‌ست P35 طراحی شده بودند هم سراغ مدل‌های گران‌تر رم یعنی DDR3 نمی‌رفتند بلکه هر دو نوع را پشتیبانی می‌کردند.

تفاوت ناچ یا شیار در رم DDR و DDR2

تفاوت ناچ یا شیار در رم DDR و DDR2

در ابتدا رم‌های DDR3 قیمت بالایی داشتند و موضوع تأخیر هم در نوع خود جالب بود، مدل‌های اولین تأخیر نسبتاً زیادی داشتند که خود یک مانع جدی در برابر گسترش استفاده از DDR3 بود. از طرف دیگر پهنای باند باس سیستم هم محدود بود در حالی که پهنای باند حافظه‌های DDR3 نسبت به DDR2 افزایش خوبی داشت.

تمام موارد فوق موجب شد که گسترش استفاده از DDR3 تا معرفی پردازنده‌های خانواده‌ی Nehalem جدی نشود. منظورم از نهالم پردازنده‌های نسل اول خانواده‌ی Core است. یعنی مدلی مثل Core i7 920.

ویژگی جالب نهالم این بود که اینتل کنترلر حافظه را به بخشی از قالب تراشه تبدیل کرد و نام آن را IMC یا کنترلر مجتمع حافظه گذاشت. بنابراین نهالم پین‌های مربوط به حافظه دارد که فقط و فقط با نوع DDR3 سازگار هستند.

کنترلر مجتمع حافظه یا IMC بخشی از پردازنده‌های اینتل است

کنترلر مجتمع حافظه یا IMC بخشی از پردازنده‌های اینتل است

آیا اینتل برای رم‌های جدید DDR4 هم مثل گذشته عمل می‌کند؟ پاسخ منفی است. اما استراتژی جدید چیست؟ ببینیم …

اینتل و برنامه‌ی جدید رم‌های DDR4

اینتل در شروع کار رم‌های DDR4 به این موضوع توجه دارد که DDR3 در حال حاضر بخش غالب بازار را در انحصار خود دارد و موجودی زیادی که شامل مادربوردهایی با اسلات DDR3، پردازنده‌هایی که تنها با رم DDR3 سازگار هستند و صد البته خود رم‌های DDR3 فعلاً باید فروخته شود. نمی‌توان به صورت ناگهانی پلتفرمی به جای پردازنده‌های هسول، آیوی بریج و حتی سندی بریج که هنوز هم در گوشه و کنار بازار یافت می‌شوند معرفی کرد و به مشتریان و فروشندگان گفت که باید مادربوردها، پردازنده‌ها و رم‌های DDR3 را به کلی کنار گذاشت.

نقشه راه اینتل و گسترش استفاده از DDR4 به جای DDR3

نقشه راه اینتل و گسترش استفاده از DDR4 به جای DDR3

بنابراین اینتل با پلتفرم اکستریم شروع کرده که مشتریان آن روی هزینه حساس نیستند و به راحتی برای یک پردازنده هزینه‌های 1.5 میلیونی به بالا پرداخت می‌کنند. این دسته از مشتریان حاضرند برای پهنای باند فوق‌العاده بالای DDR4 هزینه‌ی بیشتر متقبل شوند، برای مادربوردهای مبتنی بر چیپ‌ست X99 هزینه‌های میلیونی پرداخت کنند و از طرفی از مزیت مصرف انرژی کمتر DDR4 بهره‌مند شوند.

اما اینتل طرح دومی هم دارد که شبیه مادربوردهای P35 و کوچ از DDR2 به DDR3 است. اینتل به دنبال اندازه و ساختار جدید رم است که هر دو نوع چیپ‌های DDR3 و DDR4 را پشتیبانی کند و اسم آن را هم UniDIMM گذاشته است. Uni به اضافه‌ی DIMM؛ معنی لغوی Uni یکپارچه و متحد است و به وضوح نشان می‌دهد که برنامه‌ی اینتل چیست.

رم های جدید UniDIMM سازگار با چیپ‌های حافظه‌ی DDR3 و DDR4

رم های جدید UniDIMM سازگار با چیپ‌های حافظه‌ی DDR3 و DDR4

البته برای رویت نسخه‌ی نهایی UniDIMM باید تا معرفی پردازنده‌ها و به طور کلی پلتفرم Skylake صبر کنیم که خود پس از برودول ظهور می‌کند. پردازنده‌های هسول و برودول جای خود را به اسکای‌لیکی می‌دهند که کنترلر مجتمع حافظه‌ی آن از هر دو نوع رم‌های DDR3 و DDR4 پشتیبانی می‌کند.

پردازنده‌های Skylake پس از Haswell فعلی و Broadwell، در سال 2015 معرفی می‌شوند.

سازندگان مادربورد و لپ‌تاپ می‌توانند محصولاتی تولید کنند که هم از چیپ‌های DDR3 پشتیبانی می‌کند و هم از چیپ‌های گران‌تر و بهینه‌تر DDR4. در آن زمان DDR4 از نظر قیمت وضعیت بهتری خواهد داشت ولیکن DDR3 تکنولوژی ارزان‌تری است.

مشخصات ابعادی و ظاهری UniDIMM

اینکه یک اسلات رم روی مادربورد داشته باشیم و بتوان هر دو نوع رم DDR3 و DDR4 را در آن قرار داد کمی عجیب به نظر می‌رسد. در P35 دو نوع اسلات رم روی مادربورد بود و با توجه به اینکه رم DDR3 و DDR2 از نظر موقعیت شیار یا به اصطلاح key cutout notch متفاوت هستند، امکان اشتباه قرار دادن رم در اسلات وجود نداشت.

انواع مختلف رم، به تعداد پین، موقعیت شیار و ابعاد توجه کنید

انواع مختلف رم، به تعداد پین، موقعیت شیار و ابعاد توجه کنید

در مورد UniDIMM ابعاد رم 69.6 در 20 میلی‌متر است و هر دو نوع رم 260 پین دارند، اما موقعیت شیار میانی متفاوت است. در ضمن طول کلی رم کوتاه‌تر از رم‌های DDR3 دستاپی یا به اصطلاح SO-DIMM است. از طرفی یک ماژول UniDIMM به هر دو نوع چیپ‌های استاندارد و LP سازگاری دارد.

سرعت استاندارد رم‌های UniDIMM از نوع DDR3 یا LPDDR3 برابر با 1866 مگاهرتز است و در مورد DDR4 و LPDDR4 از 2666 مگاهرتز شروع می‌شود که البته سرعت پیش‌فرض رم در پردازنده‌های Skylake نیز هست. در کنار این سرعت‌های پایه، سرعت 2133 مگاهرتز برای DDR3 و 2933 مگاهرتز برای DDR4 هم در مدل‌های رده اول استفاده خواهد شد.

تولیدکنندگان و استانداردسازی UniDIMM

در ابتدا به مزایای DDR4 اشاره‌ای کوتاه می‌کنم:

DDR4 همانگونه که قبلاً اشاره کردم، با ولتاژ 1.2 ولت شروع کرده و در ادامه بهینه‌تر خواهد شد. این مقدار را با ولتاژ 1.8 ولتی DDR3های ابتدایی مقایسه کنید تا متوجه بهینه‌تر بودن DDR4 شوید.DDR3 با معرفی نهالم به ولتاژ 1.65 ولت روی آورد و با معرفی Sandy Bridge به 1.5 ولت رسید. همین پیشرفت در مورد DDR4 هم اتفاق خواهد افتاد. از طرفی سرعت باس DDR4 از همین ابتدای کار هم بسیار بالاست. در واقع سرعت رم DDR4 با ولتاژ 1.2 ولت، طبق استاندارد JEDEC برابر با 2133 مگاهرتز است.

اما استاندارد UniDIMM که بیشتر یک استاندارد خاص اینتلی است و مشخص نیست که آیا به استاندارد عمومی هم بدل می‌شود یا خیر. فعلاً سه تولید‌کننده‌ی بزرگ رم به نام Kingston، Micron و Crucial نسبت به تولید چنین رم‌هایی علاقه نشان داده‌اند و خبری از استاندارد JEDEC نیست.

منبعTechPowerUp