با پردازنده‌های دستاپی و اولترابوکی اسکای‌لیک اینتل آشنا شدیم و حال نوبت پردازنده‌های Core M جدید یا خانواده‌ی Skylake-Y است و در مجالی دیگر به گروه کم‌مصرف و قدرتمند H می‌پردازم.

انواع پردازنده‌های اسکای‌لیک اینتل

انواع پردازنده‌های اسکای‌لیک اینتل

و توضیحاتی کلی در مورد جدول فوق: اینتل پردازنده‌ها را با مشخص کردن تعداد هسته، تعداد واحدهای پردازشی بخش گرافیک و وجود کش سطح چهارم یا به اصطلاح حافظه‌ی رم مجتمع (یا eDRAM) تفکیک می‌کند.

در جدول فوق منظور از Die یا قالب تراشه این است که چند هسته‌ی پردازنده‌ی اصلی و چند هسته‌ی پردازنده‌ی گرافیکی در تراشه وجود دارد. عبارت e هم به وجود کش اضافی اشاره می‌کند. به عنوان مثال اینتل در گروه U یا کم‌مصرف مدلی با ۲ هسته‌ی پردازنده‌ی اصلی و ۳ واحد بزرگ بخش گرافیک به همراه eDRAM دارد. دقت کنید که در هسول‌های کم‌مصرف eDRAM نداشتیم و خوشبختانه در اسکای‌لیک‌های ۱۵ و ۲۸ واتی گروه U ، کش ۶۴ مگابایتی اضافه شده است که قطعاً در اولترابوک‌های جدید، مفید فایده واقع می‌شود. البته بیشتر مدل‌ها بدون eDRAM و با گرافیک GT2 هستند که قدرت پردازشی بالایی ندارد.

گرافیک GT4 رقیب بهتری برای پردازنده‌های گرافیکی قدرتمند AMD.

و توضیح دیگر اینکه ۳ واحد بزرگ پردازش گرافیک شامل ۴۸ واحد محاسباتی یا EU است. اینتل نام این کانفیگ را GT3 می‌گذارد. گرافیک GT2 هم شامل ۲۴ واحد محاسباتی است. گونه‌ی جدیدی که در پردازنده‌های اینتلی می‌‎بینیم، GT4 است که ۷۲ واحد محاسباتی دارد و در کنار آن ۱۲۸ مگابایت رم مجتمع قرار می‌گیرد تا عملکرد فوق‌العاده خوبی داشته باشد. شاید از این پس اینتل در دنیای لپ‌تاپ و اولترابوک، فاصله‌ی زیادی با AMD نداشته باشد، البته زمانی که از بازی و پردازنده‌ی گرافیکی صحبت می‌کنیم.

بهترین کانفیگ بخش گرافیک در هسول‌ها، GT3e بود که تنها ۴۰ واحد محاسباتی داشته و در برودول هم اینتل از ۴۸ واحد محاسباتی فراتر نرفت. بنابراین اسکای‌لیک از نظر گرافیک، حداکثر ۵۰ درصد بهتر از هسول و برودول است.

در مدل‌های رده پایین یعنی Pentium و Celeron گرافیک GT1 با ۱۲ واحد محاسباتی انجام وظیفه می‌کند و بدیهی است که این پردازنده‌ها در دنیای گیمرها طرفدار ندارند.

Core M این بار با معماری اسکای‌لیک قدرتمندتر می‌شود

Core M هم برای سرفیس کافی نبود!

Core M نسل اول جزئی از پردازنده‌های سری ۵۰۰۰ اینتل بود و با وجود لیتوگرافی ۱۴ نانومتری و توان مصرفی اندک، در تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌های ترکیبی زیادی مورد استفاده قرار گرفت. البته اگر تبلتی مثل سرفیس مایکروسافت را در نظر بگیریم که معمولاً در نقش یک اولترابوک کوچک به کار می‌رود، دیگر Core M گزینه‌ی قدرتمند و مطلوبی نیست. به همین جهت است که مایکروسافت سراغ Core i3 و مدل‌های رده‌بالاتر رفته است.

دقت کنید که نام دیگر Core Mها، گروه Y است. به عنوان مثال برودول-وای و حالا اسکای‌لیک-وای.

Core M به سه دسته‌ی کلی Core M7 و Core M5 و Core M3 تقسیم می‌شود. هر سه گروه به کمک هایپرتردینگ اینتل هسته‌های منطقی یا اصطلاحاً مجازی ایجاد می‌کنند و در حقیقت یک مدل ۲ هسته‌ای، ۴ ترد پردازشی را اجرا می‌کند.

Core M بسیار بهینه‌تر از Atom است.

این بار Core M قدرمندتر و بهینه‌تر از قبل است. توان طراحی حرارتی مثل قبل ۴٫۵ وات است و با توجه به جدول زیر، سرعت کلاک پایه بسیار پایین است. به عنوان مثال Core M7 که گونه‌ی کم‌مصرف و رده‌اول این گروه است، در حالت پایه فقط ۱٫۲ گیگاهرتز سرعت دارد و ضمناً یک تراشه‌ی دو هسته‌ای است. اما دقت کنید که Core M7 گونه‌ی بسیار کم‌مصرفی است که در واقع به جای Core i7 در وسایل تبدیل‌شونده و کوچک جای می‌گیرد و سطح پردازش آن به کلی با Atom x7 و حتی سلرون و پنتیوم متفاوت است.

پردازنده‌های Core M با معماری اسکای‌لیک و یک پنتیوم کم‌مصرف

پردازنده‌های Core M با معماری اسکای‌لیک و یک پنتیوم کم‌مصرف

Core M7-6Y75 فرکانس توربو بسیار بالایی دارد، در حالت تک‌هسته‌ای ۳٫۱ گیگاهرتز و در حالت دو هسته‌ای ۲٫۹ گیگاهرتز! چنین تغییر شدیدی ویژگی اساسی Core M است، در زمان لازم عملکرد بسیار خوب است و در زمان بی‌کار، توان مصرفی بسیار پایین است. کش سطح سوم این مدل و سایر Core Mها، ۴ مگابایت است حال آنکه در پنتیوم انتهای جدول، فقط ۲ مگابایت کش L3 وجود دارد.

Core M5-6Y57 و Core M5-6Y54 هم مدل‌های میان‌رده‌ای هستند که سرعتشان حداکثر به ۲٫۸ و ۲٫۷ گیگاهرتز می‌رسد. البته اگر دو هسته مورد استفاده‌ی سنگین قرار گیرد، سرعت بیش از ۲٫۴ گیگاهرتز نخواهد بود. در نهایت Core M3-6Y30 است که مثل سایرین، ۲ هسته‌ی فیزیکی دارد ولیکن سرعت کلاک هسته‌ها بین ۰٫۹ تا ۲٫۲ گیگاهرتز است. در هر سه مدل اشاره شده، گرافیک HD 515 با سرعت حداقل ۳۰۰ مگاهرتز پیاده‌سازی شده است. احتمالاً تعداد واحدهای محاسباتی ۲۴ عدد یا در واقع GT2 است و این یعنی قدرت گرافیک مجتمع Core M در حد بهترین سیستم روی چیپ‌های اپل، کوآلکام، انویدیا و سامسونگ خواهد بود و حتی ممکن است بیش از سایرین توانمند باشد.

Pentium با ۲ هسته و ۴ ترد پردازشی در انتهای جدول قرار گرفته و در عین حال توان طراحی حرارتی آن ۶ وات است! بیش از Core M مصرف می‌کند و عملکرد آن در مجموع ضعیف‌تر است. پنتیوم نوسان سرعت ندارد، سرعت آن ۱٫۵ گیگاهرتز است و به این ترتیب گزینه‌ی جالبی برای تبدیل‌شونده‌ها نیست. گرافیک به کار رفته هم تحت عنوان HD Graphics اینتل شناخته می‌شود و همان‌طور که قبلاً اشاره شد، نام دیگر آن GT1 است.

در حقیقت این پنتیوم کم‌مصرف، حد واسط بین اتم‌های خانواده‌ی چری تریل (سه گروه Atom x3 تا Atom x7) و Core M است.

عملکرد عالی و بهینه بودن مستلزم هزینه‌ی گزاف است.

نکته‌ی جالب توجه قیمت پردازنده‌های Core M است. مدل رده اول ۳۹۳ دلار قیمت دارد، البته اگر تیراژ خرید ۱۰۰۰ عدد باشد. چنین قیمت گزافی حتی بیشتر از قیمت یک Core i7 قدرتمند دستاپی است و به همین علت است که تبلت‌های مبتنی بر Core M به مراتب گران‌تر از تبلت‌های رده پایین با تراشه‌های Atom x3 یا Atom x5 خواهند بود.

در بخش بعدی نگاهی به تراشه‌های ۱۰ ، ۱۵ و ۲۸ واتی اینتل خواهیم داشت.

نظر شما در مورد Core M و موفقیت تبلت‌های تبدیل‌شونده و اولترابوک‌هایی مثل مک‌بوک ایر (که از این پس احتمالاً با نام مک‌بوک ) شناخته می‌شوند چیست؟
2 votes, average: 5٫00 out of 52 votes, average: 5٫00 out of 52 votes, average: 5٫00 out of 52 votes, average: 5٫00 out of 52 votes, average: 5٫00 out of 5 (2 نظر، امتیاز: 5٫00 از 5)
برای نظر دادن ابتدا باید ثبت نام کنید.
Loading...
لينک کوتاه:

FacebookTwitterGoogle


بيشتر بخوانيد:

دیدگاه بگذارید

اطلاع از
A Machine
مهمان

مشکل اصلی پردازنده های اینتل همین گرافیکشونه با اینکه پیک گیگیافلاپس بالایی دارن ولی به هیچ عنوان با گرافیک های مجتمع AMD نمیتونه رقابت کنه.

wpDiscuz

تبلیغات

تبلیغات

تبلیغات

×